Eberhard Hilscher urodził się 28 kwietnia 1927 roku w Świebodzinie (Schwiebus) jako syn Maxa Hilschera, miejscowego nauczyciela oraz Hildegardy z domu Deutschmann. Do dziś stoi dom, przy obecnej ul. Łużyckiej 40, w którym przyszedł na świat przyszły literat. 
E. Hilscher uczęszczał w Świebodzinie w latach 1934-1938 do ewangelickiej powszechnej szkoły dla chłopców, a następnie w latach 1938-1944 do szkoły średniej i liceum. Po przeszkoleniu wojskowym trafił pod koniec 1944 roku do jednostki Wehrmachtu stacjonującej w Danii, a wraz z zakończeniem działań wojennych do amerykańskiego obozu jenieckiego (1945-1946).
Po wojnie był przez pewien czas robotnikiem w fabryce cukru, następnie zdał maturę i studiował germanistykę, pedagogikę i geografię na Uniwersytecie Humboldtów w Berlinie, uzyskując dyplom z germanistyki. Krótko był lektorem, a od 1953 roku tzw. wolnym pisarzem (freier Schriftsteller) w Berlinie. Jest autorem kilku książek, często o dużych nakładach, m.in. o Tomaszu Mannie (1965), Arnoldzie Zweigu (1968) i Gerharcie Hauptmannie (1969), powieści o średniowiecznym minnesingerze Walterze von der Vogelweide (1976, 1992), esejów poetyckich (1977) i historyczno-literackich (2000) oraz powieści  Die Weltzeituhr [Zegar czasu światowego] (1983, 2016), Venus bezwingt den Vulcan [Wenus poskramia Wulkana] (1992), Glücksspieller und Spielverderber [Szczęściograj i Psuj zabaw] (2008). Część z nich tłumaczona była na język węgierski, rosyjski, szwedzki, angielski i japoński. Napisał szkice i felietony o znanych postaciach, np. o Sokratesie, Hafizie, Casanovie i Darwinie. Uczestniczył i współtworzył liczne literackie audycje radiowe i telewizyjne. Publikował również swoje studia i eseje w polskich czasopismach germanistycznych – we wrocławskich „Zbliżeniach” i warszawskich „Studiach Niemcoznawczych”. Wygłaszał referaty na konferencjach i sympozjach w Niemczech, Polsce i innych krajach. Odnotowywany jest w wielu prestiżowych leksykonach literackich, encyklopediach i przewodnikach, np. u Th. Dörfelta (1989), U. Müller (1994), M. Braunecka (1995), H. Zimmermanna (2004). W 2025 roku ukazał się zbiór opowiadań E. Hilschera wydany przez Flur Verlag z Heidelbergu. 
Po raz ostatni przed zakończeniem wojny E. Hilscher był w Świebodzinie w listopadzie 1944 roku, ale później w latach 60. i 70. kilkakrotnie odwiedzał swoje rodzinne strony podczas prywatnych wizyt wraz z żoną Ute Reimann-Hilscher. W latach 90. te wizyty się zintensyfikował i niejednokrotnie corocznie małżeństwo Hilscher spędzało kilka dni w mieście, najczęściej w czasie kolejnej rocznicy urodzin pisarza, odwiedzało muzeum, dawny dom rodzinny Hilscherów i spotykało się z władzami miasta oraz z wielu ich tutejszymi znajomymi I przyjaciółmi. Państwo Hilscher bywali również w Lubrzy – dawnym miasteczku, skąd wywodziła się rodzina Hilscher oraz w Gościkowie-Paradyżu, byłym wielkopolskim klasztorze cysterskim, dziś najcenniejszym i reprezentatywnym zabytku w gminie Świebodzin. 30 maja 2000 roku E. Hilscher otrzymał tytuł  Honorowego Obywatela Świebodzina.
W roku 2001 Eberhard Hilscher zdecydował o pośmiertnym przekazaniu Świebodzinowi swojej, liczącej ponad 4 tysiące tomów, biblioteki wraz z częściowym wyposażeniem, z archiwum osobistym i rodzinnym oraz zbiorem rękopisów, wskazując Muzeum Regionalne jako dalszego dysponenta darowizny. Podkreślając publiczny charakter zbiorów, nawiązał w ten sposób do skromnej prezentacji jego sylwetki i osiągnięć jaka była wówczas udostępniana publiczności odwiedzającej muzeum w ratuszu. Współpraca z muzeum była zawsze bardzo ważna dla E. Hilschera, często wzbogacał zbiory Muzeum Regionalnego w Świebodzinie o cenne i rzadkie publikacje, poszukując ich w berlińskich księgarniach i antykwariatach.
Eberhard Hilscher, otwarty i aktywny do końca, zmagał się przez wiele lat z ciężką i nieuleczalną chorobą, która niekiedy wyłączała go z bieżącego życia na kilka miesięcy. Pomimo tego, zawsze znalazł czas na zainteresowanie się swoim rodzinnym miastem oraz dzielił się uwagami i spostrzeżeniami na temat aktualnego stanu stosunków polsko-niemieckich. Zawsze opowiadał się za porozumieniem polsko-niemieckim, a także był zdecydowanym przeciwnikiem roszczeń majątkowych i terytorialnych. Jesienią 2005 roku, w obliczu pogarszającego się stanu zdrowia, wystosował do władz miasta i jego mieszkańców rodzaj przesłania, pełnego nadziei na ostateczne pojednanie polsko-niemieckie i sukces miasta.
Eberhard Hilscher zmarł w Berlinie 7 grudnia 2005 roku i jak wskazał w ostatniej woli – został 15 grudnia tegoż roku pochowany uroczyście na cmentarzu komunalnym w Świebodzinie.
Projekt realizowany przy wsparciu Gmina Świebodzin.
#FunduszeEU #FunduszeEuropejskie #KPO #KPOdlaKultury #KorzyściDlaKultury #NextGenerationEU
______
Przedsięwzięcie zostało objęte wsparciem ze środków Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności, komponent: Odporność i konkurencyjność gospodarki, inwestycja A2.5.1.: Program wspierania działalności podmiotów sektora kultury i przemysłów kreatywnych na rzecz stymulowania ich rozwoju.